Hoe ga ik verder na het verlies van een dierbare aan zelfdoding?

Het verlies van een dierbare door zelfdoding is een intens ingrijpende ervaring. Velen spreken over rouwverwerking, maar misschien is het woord rouwvervlechting passender. Want in plaats van het idee dat je je verdriet ‘verwerkt’ en achter je laat, gaat het vaak om het verweven van het verlies in je leven. De pijn blijft aanwezig, maar na verloop van tijd leer je manieren te vinden om met dat verdriet te leven. Het verlies maakt voor altijd deel uit van wie je bent, zonder dat het je leven volledig bepaalt.

Hieronder vind je een aantal tips die je kunnen helpen om stap voor stap verder te gaan na een verlies door zelfdoding.

Accepteer je emoties: Elke emotie en gedachte is een normale reactie op een traumatische ervaring. Het is normaal om je overweldigd te voelen.

Afscheid nemen: Neem op je eigen manier afscheid en vraag hiervoor de tijd en de ruimte. Dit kan helpen in je rouwproces.

Zoek rituelen die bij je passen: Een herdenkingsplek, een kaarsje branden of een plechtigheid kunnen je helpen bij het verwerken van het verlies. Soms kan je steun en kracht putten uit je geloof.

Wees eerlijk: Wees eerlijk tegen jezelf over de doodsoorzaak. Het verbergen van de waarheid kan het rouwen bemoeilijken.

Diep het ‘hoe’ en ‘wat’ uit: Probeer, zodra je eraan toe bent, de details van het gebeurde te begrijpen. Dit kan twijfels wegnemen en je helpen de waarheid te aanvaarden.

Zoek antwoorden: Blijf bezig met de waaromvraag zolang je dat nodig hebt. Tot je niet langer het gevoel hebt dat je moet weten waarom je dierbare voor zelfdoding koos of tot je rust vindt met een gedeeltelijk antwoord.

Je bent niet gek of ziek: Wat je ook doormaakt, doet, voelt of denkt, je ben niet gek of ziek; je rouwt.

Vermijd vluchtgedrag: Probeer de pijn niet te ontvluchten met medicatie, drugs, alcohol, seks of obsessief werken. Soms is medicatie (bijvoorbeeld antidepressiva) nodig. Voel je niet schuldig als je (tijdelijk) niet zonder kunt.

Leef in het moment: Naar de toekomst kijken kan in het begin heel moeilijk zijn. Probeer daarom in het moment te leven en jezelf de tijd te gunnen om te wennen aan de nieuwe situatie.

Zinloos gevoel is tijdelijk: Misschien worstel je met de gedachte dat je leven geen zin meer heeft. Dit is een normale fase. Naarmate je de draad weer oppakt, verdwijnt dit gevoel meestal.

Fysieke pijn is normaal: Het is normaal dat je ook fysieke pijn, zoals hart- en maagpijn, ervaart als gevolg van het verlies.

Jij bent niet verantwoordelijk: Weet dat je nooit verantwoordelijk bent voor wat iemand anders doet. Er is een groot verschil tussen je schuldig voelen en schuldig zijn. Klinisch psycholoog Manu Keirse legt dat als volgt uit: 'je schuldig voelen, wil niet betekenen dat je schuldig bent'

Uit je gevoelens: Het is belangrijk om je gevoelens te uiten. Als je dat nu niet of onvoldoende doet, kunnen ze later op een ongezonde manier naar buiten komen.

Neem de tijd om te rouwen: Geef jezelf de tijd om te rouwen. Uit je gevoelens zo lang en zo vaak als nodig is, en heb geduld met jezelf en anderen.

Vooruitgang bijhouden: Blijf alert op wat je voelt en noteer af en toe welke vooruitgang je al hebt gemaakt. Het bijhouden van een dagboek of notities kan hierbij helpen.

Steun zoeken: Zoek steun bij vrienden, familie of lotgenoten. Hulp vragen is een teken van kracht, niet van zwakte.

Wat als rouw jouw leven blijft overheersen?

De meeste mensen rouwen op een niet-problematische manier. Ze vinden steun in hun omgeving en gaan uiteindelijk verder met hun leven. Toch is het zeker in het eerste jaar na het overlijden heel normaal dat je behoefte hebt aan ondersteuning en begeleiding in jouw rouwproces. Hoe deze begeleiding eruitziet, is heel persoonlijk.

Een klein aantal nabestaanden loopt echter vast in hun rouwproces. Merk je dat jouw rouwproces jouw leven overneemt en alle dynamiek in het rouwproces ontbreekt? Dan is het aan te raden om professionele, therapeutische hulp in te schakelen.